رحم کن بی رحم

 

تو را به ياد آن روز...... تو را به گلبرگ هاي خشک آن رز خشکيده.......

 تو را به روز اول بار ديدنت.........تو را به اولين نگاه عاشقانه.......

تو را به ياد بارون روز نيامدنت..... تو را به تنهايي روز رفتنت.......

تو را به بوي بارون روز برگشتنت....... تنهايم مگذار ديگر   به من رحم کن  

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۳۱
تگ ها :

 

با تمام وجود خواهم گريست. بر عاقبت خويش! بر سرنوشت خويش! بر زندگی خويش ! بر دنيايی که هيچ علاقه ای ندارم ...شکايت بر خدا خواهم برد... سر بر عرش خدا خواهم گذاشت و همچون کودکی که مادرش را گم کرده های های خواهم گريست...معصومانه! از روی عقده ! با تمام وجود... خدايا ....ای چشمانم!  خون بباريد... ای دلم بسوز ...ای قلبم بشکن ...پاره پاره شو! و روح و جانم بمير و بازهم بمير.... زيستن ديگر حرام است و بس ... ديگر تحمل ندارم...تحمل بدی ...ريا ... غم ... تنهايی ... خدايا بخوان مرا ...

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۳٠
تگ ها :

 

با تمام وجود خواهم گريست. بر عاقبت خويش! بر سرنوشت خويش! بر زندگی خويش ! بر دنيايی که هيچ علاقه ای ندارم ...شکايت بر خدا خواهم برد... سر بر عرش خدا خواهم گذاشت و همچون کودکی که مادرش را گم کرده های های خواهم گريست...معصومانه! از روی عقده ! با تمام وجود... خدايا ....ای چشمانم!  خون بباريد... ای دلم بسوز ...ای قلبم بشکن ...پاره پاره شو! و روح و جانم بمير و بازهم بمير.... زيستن ديگر حرام است و بس ... ديگر تحمل ندارم...تحمل بدی ...ريا ... غم ... تنهايی ... خدايا بخوان مرا ...

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۳٠
تگ ها :

پاينده باشی

 

اگر از پايان گرفتن غمهايت نا اميد شدي


به خاطر بياور که......


زيباترين صبحي را که تا به حال تجربه کردی


مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستی


که هيچ دليلي براي تمام شدن نميديد

****************

تا بدي نباشد هيچ خوبي تحقق پيدا نمي کند


تا بي مهري پيدا نشود منزلت عشق مشهود نيست


وتا شکست و باختي نباشد پيروزي وبردي پديدا رنمي شود

*****************

و اين حکمت الهی بود تامن وتو همديگر رو داشته باشيم!!!!

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢۸
تگ ها :

گذر زمان

 

ای آسمون زيبا امشب دلم گرفته

از های و هوی دنيا امشب دلم گرفته

يک سينه غرق مستی دارد هوای باران

از اين خراب رسوا امشب دلم گرفته

امشب خيال دارم تا صبح گريه کنم

شرمنده ام خدايا امشب دلم گرفته

خون دل شکسته بر ديدگانم نشسته

بايد شود هويدا امشب دلم گرفته

۱۱ سال گذشته يک عمر بود چه سخت گذشت هر طوری که بود سالها يکی بعد از ديگری گذشته و می گذرد چه شب سختی بود خدايا کمکم کن زندگی سخت است دوست ندارم برگردم به گذشته دلم امشب خيلی گرفته چرا امشب تمام نميشه

خدايا کمکم کن

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢۸
تگ ها :

نااميد نباش

 

زندگي مثل گل سرخ است پر از عطر پر از

گل پراز خار پر از برگ لطيف يادمان باشد

اگر گل چيديم عطر و خار و گل و گلبرگ

همه همسايه ي ديوار به ديوار همند

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٦
تگ ها :

 

پروردگارا !!

      سخنی با تو دارم ٬ مثل هميشه که در بيراهه ای از بغض گره می خورم و

        به ناتوانی می ايستـم !!!!

 من دنيايی ازناتوانی که درگوشه گوشه دلم سنگينی می کند !

 من تفسير کاملی از نتوانستن ها هستم .... و تــو ٬

  تـــو بيش از عالم ديد من توانايی ....

        پس صبرم ده تا بتوانم زيستن در اين دنيا را واژه واژه بياموزم ٬

  مکانی هرچند کوچک عطايم کن ٬ نه برای زيستن ....

                         بلکه برای اندکی ٬ وفقط اندکی گريستن !!!!!!! 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ٩:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٦
تگ ها :

دل

دلم

 

پر از پرواز بودم روزگاري دور

اما

آسماني نيست امروز از برايم

آشياني هم دگر نيست

سكوتم راز سنگيني به دل دارد

كه گر گويم به سنگي سخت

ناگه خرد خواهد گشت آن سنگ

آري امروز

من دلم پرواز مي خواهد

به دشت آسمان باز

ميان توده انبوه ابر تيره ، ابر روشن

كه تا شايد بماند پيش آنها

غصه هايم

تحفة ديروز و امروز وجودم، روزگارم

آري امروز

من، دلم فرياد مي خواهد

ز دست مردمان خوب بخت و تيره بخت روزگارم

ز دست زندگي

از دست تقدير

عجب !

عجب اين دل تمنا مي كند هر لحظه چيزي را !

چه خود مي دوزد و بر تن چه مي پوشد

لباس عافيت

تن پوش عشق

شولاي خوشبختي

و هر دم جامه اي نو

عجب اين دل چه مي بافد خيال خام با خود

چه حسرتها كه خواهد برد با خود

تا سفر

تا روز موعود

روز مرگ

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٥
تگ ها :

اگه می دونستي

 

اگه مي دونستي قطره بارون وقت دور شدن از ابر چه حسي داشت ...!

 اگه مي دونستي يه بندر وقت رفتن کشتي ها چه تنها مي شه ...

 اگه مي دونستي اون درخت کاج . وقت پرکشيدن پرنده ها

چه غمگين مي شه ...!

 اگه مي دونستي که رفتنت چه آتشي بر جانم  می کشد ...!

اون وقت اينقدر راحت نمي گفتي : خداحافظ

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٤
تگ ها :

نامت را نميدانم ؟ غريبه ی آشنا يا آشنای غريبه ...

ای کاش ميشد که تو برايم هميشه غريبه ميماندی 

                                      

                                          ای کاش هيچگاه چشمهای  نافذت را نميديدم

 

ای کاش هيچگاه وجود گرمت را حس نميکردم

                                                           اما حالا چه بگويم

 

کدامين نام را برای تو بايد که برگزينم

                                                  غريبه ی آشنا

                                                                       و يا آشنای غريبه

چشمانم با تو غريبه است

 

اما دلم آشناتر از هر آشنايی ست

 

         چشمانم را بستم  که بتوانم  با چشم دلم تو را بيشتر و بهتر ببينم

 

اما نميدانم چرا

                    از کنارم  همچو پرنده ايی آشفته  پر کشيدی

 

                                              رهايم کردی  و چشم به راهم گذاشتی

 

چند صباحيست که در پی تو

                                     به هر کجا که گفته باشی سفر کردم

 

به دنبالت بودم  که شايد تو را در آنجا  بيابم

 

                                دست تقدير مرا به هر سو که ميخواست می کشاند

 

          و من همچو اسبان وحشی  در چمنزار قلبم  به دنبالت بودم

 

گامهايم را بلند و استوار  در جا پای تو نهادم

 

                                             نميدانم کدامين راه را اشتباه طی کرده ام 

که هنوز هم به تو نرسيده ام

                                        نمیدانم تاوان کدامين گناه انجام نداده را ميدهم

 

که هر جا که پا ميگذارم

                              گويی از تو دور و دور تر ميشوم

                                                                  آری ای معشوقه ی من  

 

به کدامين قلب سفر کرده ايی

                                   در کجا سکنی گزيده ايی

                                                                يا شايد هم کوچ کرده ايی

 

اگر سفر کرده ايی

                                  بگذار بگويم که سفر بخير همسفر من

 

           اگر درقلبی سکنی گزيده ايی بايد که بگويم  قلبگاه جديدت مبارک

 

و اگر که کوچ باشد

                              ملتمسانه از تو ميخواهم که زودتر برگردی

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٠
تگ ها :

اول و آخر

 

حرف اول و آخر:

هيچ کس نمی تواند جای تو را در دل من بگيرد

 

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۸:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱۸
تگ ها :

نروووووووووو

نمی دونم ديگه با چه زبونی بايد بگم که آخه عزيزم خودت رو از من نگير

 

چشم زيباست وقتي که پر از اشک باشد


اشک وقتي زيباست که براي عشق باشد


عشق وقتي زيباست که براي تو باشد


تو وقتي زيبايي که با من باشي

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱٥
تگ ها :

دلتنگی

روزی که دلم پيش دلت بود گرو               دستان مرا سخت فشردی که نرو

روزس که دلت به ديگری مايل شد          کفشان مرا جفت نمودی که برو

 

تا حالا شده دلت انقدر بگيره و انقدر بی حوصله بشی، ولی ندونی دلت از چی، دلت از کی، دلت از کجا گرفته؟!!!

تا حالا شده تو يه جمعی باشی ولی خودت و از همه جدا احساس کنی و انقدر تو خيالات خودت باشی که نفهمی اصلا اطرافت چی ميگذره؟!!!

 تا حالا شده خودت و تنهای تنها ببينی در صورتی که تنها نيستی؟!!!

نميدونم چی بگم!!!

خيلــــی بده دلت اينجوری بگيره، طوری که حتی نتونی به زبونش بياری يا اصلا بنويسی که شايد يه کم سبک شی!!!

نميدونـی چه دلتنگم چه خســته م

نميدونــی که از کـــی دل شکسته م

چه درد بی دوايی ست اين غريبی

چه درد بد دوايی ست اين غريبــی

اگر شـــاهی بميرد از وطن دور

به خــاری ميبرندش جانب گــور!!!

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱۳
تگ ها :

 

آن شب فقط غم را به نامم کرده بودند

                                    

                               به سينه ماتم را به نامم کرده بودند

 

محصول من از عشق و از احساس اين بود

 

                              يک درد مبهم را به نامم کرده بودند

 

گفتند تو لايق ترین فرد بهشتی

 

                             نصف جهنم را به نامم کرده بودند

 

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و ميتراشد.    اين دردها را نميشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارندو اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زيرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پيدا نکرده... در اين دنيای پست پر از فقر و مسکنت -چطور می توانم او را فراموش بکنم که آنقدر وابسته بزندگی من است.

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٠:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٩
تگ ها :

تومال من

زندگي مال تو ، مرگ مال . . .

 راحتي مال تو ، گرفتاري مال من . . .


شادي مال تو ، غم مال من . . .

 همه چيز مال تو ، ولي تو مال من

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۸
تگ ها :

 

سلام اي نازنين ... باز نامه دادم

نِميره قصه ي عشقِت ز يادم

خيال نكن كه بي خيال از تو و روزگارتم

به فكرتم ، به يادتم ، زنده به انتظارتم

تو كه رفتي پريشون شد خيالم

همه گفتن كه من ديوونه حالم

نميدونند كه اين ديوونه در فكر شفا نيست

كه هر چي باشه اما بي وفا نيست

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٥
تگ ها :

خودت ميدونی عزيزی

 

چنان در دوزخ دنيا دلم سوخت

که ديگر بار سوزاندن ندارد

اميدوارم ای عزيزترين عزيزانم امسال ديگه کدورت و گلايه ها رو کنار بگذاريم

بيا تا ابد هميشه و همه جا دوست و همراه همديگه باشيم

بيا ديگه دنبال غم و قهر نريم بيا عزيز هم بمونيم

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۳
تگ ها :

 

 

...اينجا من تنها هستم و بيابان....

بياباني گرم، تنهايي محض، آنچنان آشفته ام كه توان ماندنم نيست و آنچنان بي رمقم كه قدرت رفتن ندارم... به آسمان نگاه مي كنم بدون اينكه لحظه اي نا اميدانه آب طلب كنم، تنها خودم را عاجزانه به خاك مي سپارم شايد صداي پاي دوست همين نزديكي به گوش برسد... بيابان برايم از تمام رنجهايش مي گويد. زبان ندارد اما به هر كجاي بيابان كه بنگري برايت سخني مي گويد از تمام خاطراتش ، تنهايي هايش و حتي گناه هايش اما من ميدانم كه معصوم است ... او خيال مي كند كه براي هميشه بيابان خواهد ماند اما من مي دانم كه قلب من از او بيابان تر است... برايش آواز مي خوانم همانگونه كه صورتم بر حرير شنهاي داغ بيابان آرام گرفته است،‌و برايش قصه ي پري دريايي را مي گويم همانگونه كه پاهايم ناي حركت كردن را ندارد... حس مي كنم بالاخره كسي را پيدا كردم كه از من تنها تر باشد ... بالاخره كسي را پيدا كردم كه همانند من بياباني تيره وجودش را در بر گرتفه باشد... فرق ما اين است كه او بيابان است و من مملو از بيابان ... فرق ما اين است كه او خودش است من غير خودم، تنها همانند بيابان.... فرق ما اين است كه او همان است كه مي انديشد و من همانم كه ديگران مي انديشند....

 

http://www.parsplanet.com/newsong/Jahan-Do-Seh-Shabeh.ram

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱
تگ ها :