صياد

 

چون صيد به دام تو به هر لحظه شكارم

 

اي طرفه نگارم

 

از دوري صياد دگر تاب ندارم

 

رفتست قرارم

 

چون آهوي گمگشته به هر گوشه دوانم

 

تا دام در آغوش نگيرم نگرانم

 

از ناوك مژگان چو دوصد تير پرانی

 

بر دل بنشانی

 

چون پرتو خورشيد اگر رو بكشانی

 

واي از شب تارم

 

در بند و گرفتار بر آن سلسله مويم

 

از ديده  ره كوي تو با عشق بشويم

 

با حال نزارم ... باحال نزارم

 

برخيز كه داد از من بيچاره ستانی

 

بنشين كه شرر بر دل تنگم بنشانی

 

تا آن لب شيرين به سخن باز گشايي

 

خوش جلوه نمايی

 

اي برده امان از دل عشاق كجايی

 

تا سجده گذارم... تاسجده گذارم

 

گر بوي تورا باد به منزل برساند

 

جانم برهاند

 

ورنه ز وجودم اثري هيچ نماند

 

جز گرد و غبارم... جز گرد و غبارم

 

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱/٢٧
تگ ها :