چنين است رسم سراي فريب                    گهي بر فراز و گهي بر نشيب

مي دوني خسته ام از اين دنيا از اين دنيا و همه ي چيزهايي كه در آن هست خسته ام از دنيا از خاك از تنهايي از انتظار  از اين همه صبر خسته ام . خسته و سير  .  از اين دنيا از اين همه دروغ از اين همه دورنگي  و ريا  ، از زاهدان خوك سيرت خسته ام از روباه خسته ام ، از دست آدمهايي كه هميشه نقاب بر صورت دارند خسته ام . از قفس به اين بزرگي خسته ام  .......         از اين همه بيداري خسته ام خوابي راحت نياز دارم خوابي دراز و طولاني ، خوابي بدون كابوس  ، خوابي كه به واسطه آن پا به دنياي ديگر بگذارم  به رويايي خوش ، به دنيايي پر از دوستي  ، پر از صداقت ، پر از عشق ، صفا ، مهرباني ،   پر از خدا  ..................

از اين دنياي دلفريب خسته ام ،  قسم به عشق خسته ام ، قسم به صداقت ، قسم به خوبي ، قسم به پرواز خسته ام    مگر نمي دانند نمي مانند پس چرا ...................... من كه مي دونم تنها مي مونم

همه ي ما مسافريم           مسافر       مسافر      پس

عاشقم مثل مسافر عاشقم

              عاشق رسيدن به انتها

                       عاشق بوي غريبانه ي كوچ

                                          تو سپيده ي غريب جاده ها

                                                          من پر از وسوسه هاي رفتنم

                                                                         رفتن و رسيدن و تازه شدن

  
نویسنده : مينا وعلي ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٢/٢
تگ ها :